Vijf dagen van vulkaan naar oceaan

Je reis begint hoog, rond 2.150 meter, vlak naast de vulkaan Teide.

De eerste kilometers lopen bijna vlak over een open plateau van zwart gesteente en bleke puimsteen. De stilte is volkomen. Je hoort alleen je eigen voetstappen en de wind die over de lava strijkt. Het voelt minder als een Spaans eiland en meer als een wandeling op de maan, of ergens op Mars.

Dan begint het pad te dalen. Je laat het Nationaal Park achter je en de eerste dennen verschijnen, knoestig en naar hars geurend. De wereld wordt langzaam weer groen. In de namiddag bereik je het oude dorp Chirche, waar de bakkerij nog naar warm brood ruikt en je op een heldere dag La Gomera en La Palma op zee ziet drijven. Vandaar is het een zachte afdaling naar Guía de Isora voor je eerste nacht.

Vandaag keer je de kust de rug toe en loop je omhoog het hart van het eiland in.

Je volgt de Camino Real, het oude koninklijke pad dat boeren en pelgrims al eeuwenlang gebruiken. Het klimt gestaag door terrassen en amandelgaarden, wisselt van zonverbrande hellingen naar de koele schaduw van dennen. De lucht verandert naarmate je stijgt: droger, scherper, geurend naar hars en wilde munt.

Rond het halverwege punt bereik je het slaperige dorp Arguayo, waar een enkele bar koffie schenkt en de vulkaan Chinyero, de laatste op Tenerife die uitbarstte in 1909, stil achter de daken oprijst. Vanaf hier brengt een laatste makkelijk stuk je naar Santiago del Teide, een echt bergdorp met een stenen kerk en een plein gemaakt voor vermoeide benen en een koud drankje.

Dit is de dag dat je de makkelijke wereld achter je laat en oversteekt naar het oudste, wildste deel van het eiland.

Je vertrekt voor zonsopgang. De klim naar Cruz de Gala is de zwaarste van de hele wandeling. Steil, eerlijk, meedogenloos. Maar op de top is de beloning zeldzaam: op een heldere ochtend zie je de Atlantische Oceaan aan beide kanten van het eiland tegelijk, de hele wereld valt weg onder je schoenen.

Vandaar volg je eeuwenoude geitenpaden over de hooglanden van Teno, langs stenen muren gebouwd door handen die er allang niet meer zijn. Het land is leeg en immens. Je overnacht in Teno Alto, het meest afgelegen punt van de hele Camino, waar de kaas met de hand wordt gemaakt en de nachthemel geen licht heeft om mee te concurreren. Sterren tot helemaal aan de horizon.

Na de zware bergdag is vandaag het cadeau, en het begint met een van de meest dramatische afdalingen van het eiland.

De Camino del Risco daalt in krappe haarspeldbochten van het Teno-massief af, uitgehakt in een steile rotswand. Onder je verschijnt de oceaan, onwaarschijnlijk blauw, en komt met elke bocht dichterbij. Je bereikt de kust bij Buenavista del Norte en zet je voeten recht in de Atlantische Oceaan.

Vandaar wordt het pad zacht en vlak, langs de kust voorbij zoutpannen, verborgen rotsbaden en het stille vissersdorp Los Silos. Je eindigt in Garachico, een stad die de zee in 1706 onder lava probeerde te bedelven en die nu geldt als een van de mooiste dorpen van Spanje. Je zwemt bij zonsondergang in de natuurlijke lavabaden en eet daarna verse vis aan het water.

De laatste dag is voor de groene noordkust, en voor een trage, voldane aankomst.

Je verlaat Garachico via de oude Camino Real del Norte en klimt zachtjes naar Icod de los Vinos, thuis van de Drago Milenario: een drakenboom die duizend jaar oud zou zijn. Als je eronder staat, voel je precies hoe oud dit eiland werkelijk is.

Vandaar volg je de kust door kleine historische dorpen tot je de Rambla de Castro bereikt, een klifpad dat door bananenplantages slingert met de Teide achter je en de oceaan die beneden breekt. Dit is het mooiste stuk van de hele reis, en je loopt het bewust langzaam. Je komt aan in Puerto de la Cruz, op de Plaza del Charco, met een glas wijn en de stille zekerheid dat je een heel eiland te voet hebt overgestoken. Van de vulkaan naar de zee. Dat is de Camino Tenerife.