Pięć dni od wulkanu do oceanu

Twoja wyprawa zaczyna się wysoko, na około 2150 metrach, tuż obok wulkanu Teide.

Pierwsze kilometry biegną niemal płasko przez otwarty płaskowyż z czarnej skały i bladego pumeksu. Cisza jest absolutna. Słyszysz tylko własne kroki i wiatr przesuwający się nad lawą. Czujesz się nie jak na hiszpańskiej wyspie, ale raczej jak podczas spaceru po Księżycu albo gdzieś na Marsie.

Potem ścieżka zaczyna opadać. Zostawiasz za sobą Park Narodowy i pojawiają się pierwsze sosny, sękate i pachnące żywicą. Świat powoli znów staje się zielony. Po południu docierasz do starej wioski Chirche, gdzie piekarnia wciąż pachnie ciepłym chlebem, a w pogodny dzień widać La Gomerę i La Palmę unoszące się na morzu. Stamtąd czeka Cię łagodne zejście do Guía de Isora na pierwszą noc.

Dziś odwracasz się plecami do wybrzeża i wchodzisz w serce wyspy.

Podążasz Camino Real, starym królewskim szlakiem, którym rolnicy i pielgrzymi chodzą od wieków. Wspina się on miarowo przez tarasy i migdałowe sady, przechodząc od wypalonych słońcem zboczy do chłodnego cienia sosen. Powietrze zmienia się w miarę wznoszenia: bardziej suche, ostrzejsze, pachnące żywicą i dziką miętą.

W połowie drogi docierasz do sennej wioski Arguayo, gdzie jeden bar serwuje kawę, a wulkan Chinyero, ostatni na Teneryfie, który wybuchł w 1909 roku, wznosi się cicho za dachami. Stąd ostatni łatwy odcinek prowadzi Cię do Santiago del Teide, prawdziwej górskiej wioski z kamiennym kościołem i placem stworzonym dla zmęczonych nóg i zimnego napoju.

To dzień, w którym zostawiasz za sobą łatwy świat i przechodzisz do najstarszej, najdzikszej części wyspy.

Ruszasz przed wschodem słońca. Podejście do Cruz de Gala to najtrudniejszy odcinek całej wędrówki. Strome, uczciwe, bezlitosne. Ale na szczycie czeka rzadka nagroda: w pogodny poranek widzisz Atlantyk po obu stronach wyspy jednocześnie, a cały świat opada Ci spod butów.

Stamtąd podążasz prastarymi kozimi ścieżkami przez wyżyny Teno, mijając kamienne mury zbudowane rękami, których już dawno nie ma. Ziemia jest pusta i ogromna. Nocujesz w Teno Alto, najbardziej odludnym punkcie całego Camino, gdzie ser robi się ręcznie, a nocne niebo nie ma z czym konkurować. Gwiazdy aż po sam horyzont.

Po ciężkim górskim dniu dzisiaj jest prezent, a zaczyna się od jednego z najbardziej dramatycznych zejść na wyspie.

Camino del Risco schodzi z masywu Teno ciasnymi serpentynami wykutymi w stromej skalnej ścianie. Pod Tobą pojawia się ocean, niewiarygodnie błękitny, i z każdym zakrętem jest coraz bliżej. Docierasz do wybrzeża w Buenavista del Norte i wkładasz stopy prosto do Atlantyku.

Stamtąd ścieżka robi się łagodna i płaska, wiedzie wzdłuż brzegu, obok salin, ukrytych skalnych basenów i cichej rybackiej wioski Los Silos. Kończysz w Garachico, miasteczku, które morze próbowało kiedyś pogrzebać pod lawą w 1706 roku, a dziś uchodzi za jedną z najpiękniejszych miejscowości w Hiszpanii. O zachodzie słońca pływasz w naturalnych basenach z lawy, a potem jesz świeżą rybę nad wodą.

Ostatni dzień należy do zielonego północnego wybrzeża i do powolnego, spełnionego przybycia.

Opuszczasz Garachico starym Camino Real del Norte i łagodnie wspinasz się do Icod de los Vinos, domu Drago Milenario: smoczego drzewa, które podobno ma tysiąc lat. Kiedy stajesz pod nim, czujesz dokładnie, jak stara naprawdę jest ta wyspa.

Stamtąd podążasz wzdłuż wybrzeża przez małe historyczne wioski, aż dotrzesz do Rambla de Castro, nadklifowej ścieżki wijącej się przez plantacje bananów, z Teide za plecami i oceanem rozbijającym się w dole. To najpiękniejszy odcinek całej wyprawy i przechodzisz go świadomie powoli. Docierasz do Puerto de la Cruz, na Plaza del Charco, z kieliszkiem wina i cichą pewnością, że przeszedłeś całą wyspę pieszo. Od wulkanu do morza. To jest właśnie Camino Tenerife.